Andrzejówka

Schronisko Andrzejówka

andrzejowka

Schronisko PTTK „Andrzejówka” otwarte zostało 21 października 1933r. z inicjatywy prezesa Wałbrzyskiej Federacji Górskiej WGV Andreasa Blocka. Zlokalizowane jest na Przełęczy Trzech Dolin (780 m n.p.m.) u stóp Waligóry  w  Górach Suchych. Powstało na podstawie projektu wałbrzyskiego architekta  F.W. Kronke na tzw. Surowym korzeniu na działce zakupionej od rolnika z Rybnicy Leśnej Traugotta Kőhlera. Prace murarskie wykonała firma Becker&Bergman, a drewniane firma Petricka. Obie firmy pochodziły z Wałbrzycha. Dekorację snycerską z motywami śląskimi wykonał Hans Brochenberger z Janowic Wielkich. Pokoje otrzymały regionalne nazwy oraz dostosowany do nich wystrój.(1) Schronisko było dosyć pokaźnym obiektem turystycznym. W pomieszczeniach piwnicznych zlokalizowana była ciepłownia, suszarnia ubrań, magazyn na narty i inne pomieszczenia gospodarcze.  Na parterze mieściły się; kuchnia , mieszkanie gospodarza oraz ok. 220 miejsc jadalnych w trzech salach. Dalsze 300 miejsc gastronomicznych zlokalizowanych było przed budynkiem. Część noclegowa była bardziej skromna. W 1937 roku w pokojach jedno, dwu i trzyosobowych, które były zlokalizowane na pierwszym i drugim piętrze mieściło się 20 miejsc noclegowych.  Dodatkowe  łóżka można było w razie potrzeby ustawić na strychu. Do dyspozycji gości były łazienki z ciepłą wodą.(2) Z tego można wywnioskować, iż w „Andrzejówce” głównie obsługiwani byli passanci. Całkowity koszt budowy wyniósł 90 000 Mk. W dniu otwarcia schronisko zostało przekazane w dzierżawę Ottonowi i Margerarycie Rüartschom ze znanej dusznickiej rodziny browarników i karczmarzy, którzy zostali sprowadzeni dzięki Andreasowi Bockowi. Uroczystość otwarcia schroniska była transmitowana przez wrocławskie radio, co też przyczyniło się do rozpropagowania obiektu. Schronisko  prędko uzyskało dużą popularność i stało się istotnym węzłem szlaków turystycznych w rejonie zarazem w lecie jaki i w zimie. Przyczyniła się do tego niewątpliwie bytność na nartach królowej niderlandzkiej Wilhelminy z córką Julianną między 14-28 lutym 1936 roku.(3) Królowa zadowolona z pobytu nadała  Rüartschowi tytuł Kőniglischer Baudenwirt (królewskiego gospodarza). Obiekt funkcjonował do jesieni 1944 r., kiedy został przejęty przez organizację Hitlerjungend. W styczniu 1945 r. schronisko przejął Wermacht, przekształcając je w siedzibę grupy obrony przeciwlotniczej i taką rolę pełniło do ostatnich dni wojny. Otto Rüartsch wrócił do schroniska w sierpniu 1945 roku, ale już w maju 1946 roku został wysiedlony. Należy dodatkowo zwrócić uwagę na to, że niemal całe wyposażenie schroniska zostało zakupione ze środków dzierżawcy, a była to kwota 70 000 Mk.(4)

c.d.n.
(1) K. R. Mazurski, Historia turystyki sudeckiej, „Wierchy”, Kraków 2012 s. 335-337.
(2) T. Przerwa, Odkryli dla nas piękno gór, wyd. Adam Marszałek, Toruń 2003 s.259.
(3) K. R. Mazurski, Historia turystyki …, op. cit. s. 335-337.
(4) T. Przerwa, Odkryli dla …, op. cit. s.259-261.

Zapraszamy do strony internetowej schroniska „ANDRZEJÓWKA” >>>